ขายเฟอร์นิเจอร์มือสองยังไงให้ขายออก ไม่ค้างบ้าน

1. คัดก่อนลง — ชิ้นไหนขายออก ชิ้นไหนควรยกให้หรือทิ้ง

เสียเวลาถ่ายรูปกับตอบแชทให้ของที่ยังไงก็ไม่มีคนซื้อ คือต้นทุนที่มองไม่เห็น คัดออกก่อนตั้งแต่ยังไม่ลง

• ขายออกง่าย — ของที่ถอดประกอบได้ ยกขึ้นรถกระบะได้ วัสดุเป็นไม้จริงหรือเหล็ก มียี่ห้อที่คนหาได้ และยังใช้งานได้ครบฟังก์ชัน
• ขายยากแต่พอไหว — โซฟาผ้า ที่นอน ตู้ใหญ่ที่ถอดไม่ได้ ของพวกนี้ขายได้แต่ต้องลดราคาและต้องอธิบายเยอะกว่าปกติ
• แทบไม่ออก — บิลท์อินที่รื้อออกมาแล้ว (ขนาดล็อกกับบ้านหลังเดิม ติดตั้งใหม่แทบไม่พอดี) · ปาร์ติเคิลบอร์ดหรือ MDF ที่เคยโดนน้ำจนบวมเป็นคลื่น (บวมแล้วยุบกลับไม่ได้) · ของที่มีกลิ่นอับหรือกลิ่นสัตว์เลี้ยงติดเนื้อผ้า
• ของกลุ่มสุดท้ายลองประกาศแบบ ยกให้ฟรีถ้ามารับเอง จะจบเร็วกว่าและได้ที่ว่างคืน ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องการจริงๆ ตั้งแต่แรก

เกณฑ์ตัดสินง่ายๆ: ถ้าเขียนประกาศแล้วต้องมีประโยคแก้ตัวเกินสองข้อ ("ตรงนี้บวมนิดหน่อย" "อันนี้ถอดไม่ได้" "กลิ่นหน่อยแต่ตากแดดแล้วหาย") ให้กลับไปคิดใหม่ว่าจะขายหรือจะปล่อยฟรี

2. วัดและจดข้อมูล 6 อย่างที่คนซื้อเฟอร์นิเจอร์ถามทุกครั้ง

จดครบตั้งแต่แรกแล้วใส่ลงประกาศเลย จะตัดคำถามซ้ำๆ ในแชทออกไปได้เกือบหมด

• กว้าง × ลึก × สูง เป็นเซนติเมตร — วัดของจริงด้วยตลับเมตร อย่าลอกจากสเปกในเน็ต เพราะรุ่นเดียวกันคนละปีขนาดต่างกันได้
• ขนาดชิ้นที่ใหญ่ที่สุดหลังถอด — คนซื้อเอาตัวเลขนี้ไปเทียบกับประตูและลิฟต์บ้านตัวเอง ถ้าถอดไม่ได้ให้เขียนตรงๆ ว่าถอดไม่ได้
• ถอดประกอบได้ไหม น็อตครบไหม มีประแจ/คู่มือไหม — ของที่ถอดได้และน็อตครบขายง่ายขึ้นชัดเจน ถ้าน็อตหายบางตัวก็บอกไปว่าหายกี่ตัว
• น้ำหนักคร่าวๆ และต้องใช้กี่คนยก — ถ้าไม่มีเครื่องชั่ง บอกเป็น "สองคนยกไหว" หรือ "คนเดียวไม่ไหว" ก็พอ
• วัสดุจริง — ไม้จริง / ไม้วีเนียร์ปิดผิว / ปาร์ติเคิลบอร์ด / MDF / เหล็ก / ผ้า / หนังแท้ / หนังเทียม ข้อนี้มีผลกับราคามากที่สุดข้อหนึ่ง ถ้าไม่แน่ใจให้ดูที่รอยบิ่นตามขอบหรือรูน็อตด้านใน จะเห็นเนื้อวัสดุข้างใน
• ยี่ห้อ รุ่น และปีที่ซื้อ — ป้ายมักอยู่ใต้ที่นั่ง หลังตู้ ใต้ลิ้นชัก หรือเย็บอยู่ตะเข็บโซฟา ถ้าหาป้ายไม่เจอให้เขียนว่า "ไม่ทราบยี่ห้อ" ดีกว่าเดา

3. ตั้งราคา — คนซื้อไม่ได้เทียบแค่ราคาของ แต่เทียบราคารวมค่าขน

ไม่มีสูตรสำเร็จว่าเฟอร์นิเจอร์มือสองควรเหลือกี่เปอร์เซ็นต์ของราคาป้าย เพราะมันขึ้นกับวัสดุ ยี่ห้อ สภาพ และของชิ้นนั้นหาซื้อใหม่ได้ง่ายแค่ไหน แต่มีหลักคิดที่ใช้ได้จริง

• คิดเป็นราคาที่คนซื้อต้องจ่ายทั้งหมด = ราคาของ + ค่ารถขน ถ้ายอดรวมนี้ขยับเข้าใกล้ราคาของใหม่รุ่นถูกที่หาซื้อได้ตอนนี้ จะไม่มีใครเลือกของมือสอง — ราคาของเราต้องถอยลงมาให้ยอดรวมยังคุ้ม
• หาราคาอ้างอิงสองทาง — ดูของแบบเดียวกันที่คนอื่นกำลังประกาศขายในหมวดเฟอร์นิเจอร์ และเช็คราคาของใหม่รุ่นเดียวกันว่าตอนนี้เท่าไหร่ ใช้สองตัวเลขนี้คร่อมราคาของเรา
• วัสดุมีผลต่อการรักษาราคา ด้วยเหตุผลทางกายภาพตรงๆ: ไม้จริงกับเหล็กขัดซ่อมทำสีใหม่ได้และไม่พังจากความชื้นง่าย ส่วนปาร์ติเคิลบอร์ดกับ MDF พอบวมน้ำหรือรูน็อตหวานแล้วซ่อมกลับไม่ได้ ราคาจึงตกเร็วกว่า
• เผื่อต่อรองไว้อย่างตั้งใจ — ตั้งเผื่อไว้เท่าไหร่ให้รู้ตัวเอง และตั้งใจไว้ล่วงหน้าว่าจะลงต่ำสุดที่เท่าไหร่ จะได้ไม่ตัดสินใจตอนโดนกดราคาหน้างาน
• ถ้ามีเดดไลน์ (ย้ายบ้าน คืนห้อง) ให้บอกไปเลย — ตั้งราคาต่ำกว่าปกติแล้วเขียนว่า "ต้องการให้ของออกก่อนวันที่ ..." ได้ผลกว่าตั้งราคาสูงแล้วนั่งรอ เพราะสุดท้ายของที่ขายไม่ทันจะกลายเป็นค่าขนทิ้งที่เราต้องจ่ายเอง

4. ถ่ายรูปของใหญ่ — กติกาต่างจากของชิ้นเล็ก

รูปเฟอร์นิเจอร์ต้องทำสองหน้าที่พร้อมกัน: ทำให้ของดูน่าใช้ และตอบคำถามเรื่องขนาดกับสภาพไปในตัว

• เคลียร์ของออกให้ว่างก่อนถ่าย — เก็บของบนโต๊ะ เอาของออกจากตู้ ดึงเฟอร์นิเจอร์ออกจากผนังสักหน่อย ข้อนี้เปลี่ยนหน้าตาประกาศได้มากที่สุดโดยไม่ต้องลงทุนอะไรเลย
• ถ่ายกลางวันด้วยแสงธรรมชาติ ปิดไฟเหลืองในห้อง — ไฟเหลืองทำให้สีไม้กับสีผ้าเพี้ยน แล้วคนซื้อจะรู้สึกว่า "ของจริงไม่เหมือนรูป" ตอนมาดู
• ชุดรูปที่ควรมีครบ: เต็มตัวจากมุมเฉียง · ด้านหน้าตรง · ด้านหลังและใต้ท้อง · ข้อต่อกับขา (จุดที่บอกความแข็งแรง) · ตำหนิทุกจุดถ่ายใกล้ · ป้ายยี่ห้อ
• ใส่ของเทียบขนาดอย่างน้อยหนึ่งรูป — วางตลับเมตรที่ดึงออกมาแล้ว หรือขวดน้ำ ไว้ข้างของ ช่วยให้คนดูจากมือถือกะขนาดได้
• ถ้าถอดได้ ถ่ายตอนถอดเป็นชิ้นไว้ด้วย — รูปเดียวนี้ตอบคำถามเรื่องขนส่งได้จบเลยว่าจะยัดเข้ารถแบบไหน
• ห้ามใช้รูปแคตตาล็อกของยี่ห้อแทนของจริง — ใช้ประกอบเพิ่มได้ แต่ต้องมีรูปของจริงทุกด้าน ไม่อย่างนั้นคือการทำให้คนเข้าใจผิด

5. เขียนประกาศให้ตอบคำถาม "แล้วขนยังไง" ตั้งแต่บรรทัดแรกๆ

นี่คือข้อที่คนขายเฟอร์นิเจอร์พลาดบ่อยที่สุด ของถูกและสวยแค่ไหน ถ้าคนซื้อคิดวิธีขนไม่ออก เขาก็เลื่อนผ่าน

• เลือกให้ชัดว่าจะเอาแบบไหน แล้วเขียนลงประกาศ: ผู้ซื้อมารับเองที่บ้าน / เราไปส่งได้ในระยะเท่าไหร่และคิดเงินหรือไม่ / เรียกรถรับจ้างแล้วผู้ซื้อจ่ายค่ารถ
• บอกชั้นที่อยู่และมีลิฟต์หรือไม่ — คอนโดชั้นสูงไม่มีลิฟต์ขนของ กับบ้านชั้นสองบันไดแคบ เป็นคนละงานกันเลย ข้อนี้ตกบ่อยแล้วไปแตกหน้างานตอนคนมาถึงแล้ว
• บอกช่วงเวลาที่ให้มาดูหรือมารับได้ — เช่น เสาร์อาทิตย์ก่อนเที่ยง จะกรองคนที่นัดไม่ตรงกันออกตั้งแต่ต้น
• เขียนตำหนิไว้ในประกาศเลย ไม่ต้องรอให้ถาม — รอยขีด ขาโยก ผ้าซีดด้านที่โดนแดด บอกไปพร้อมรูป คนที่ทักมาจะเป็นคนที่รับสภาพนั้นได้แล้ว ต่อรองน้อยลงและยกเลิกน้อยลง
• ใส่คำที่คนค้นจริงลงในชื่อประกาศ — ชนิดของ + ยี่ห้อ + ขนาดหรือจำนวนที่นั่ง เช่น "โซฟา 3 ที่นั่ง หนังเทียม สีเทา" ดีกว่าตั้งชื่อว่า "โซฟาสวยมาก"

6. วันนัดรับ — ของใหญ่มีเรื่องที่ของชิ้นเล็กไม่มี

เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ต้องให้คนแปลกหน้าเข้ามาถึงในบ้าน และเงินมักก้อนใหญ่กว่าของชิ้นเล็ก จึงต้องเตรียมมากกว่าปกติ

• นัดกลางวัน และให้มีคนอยู่บ้านด้วยอีกคน — ถ้าต้องให้เข้าบ้าน เก็บของมีค่าเข้าที่ก่อน และเปิดให้เข้าเฉพาะโซนที่ของตั้งอยู่
• ถอดชิ้นเตรียมไว้ก่อนถึงวันนัด ถ้าถอดได้ — จะได้ไม่ต้องมานั่งไขน็อตตอนรถจอดรออยู่ และลดโอกาสทำของหักตอนรีบ
• เรื่องเงินต้องตรงไปตรงมา: ploikhong เป็นที่ลงประกาศให้คนเจอกัน เราไม่ได้ถือเงินให้และไม่มีระบบพักเงินคนกลาง การจ่ายเงินจึงเป็นเรื่องที่ผู้ซื้อผู้ขายตกลงและรับความเสี่ยงกันเอง
• รับเงินให้ครบก่อนของออกจากบ้าน และถ้าโอน ให้เปิดแอปธนาคารของตัวเองดูว่าเงินเข้าจริง อย่าตัดสินจากภาพสลิปที่อีกฝ่ายยื่นให้ดู เพราะภาพสลิปปลอมได้
• ถ้ารับมัดจำ ให้พิมพ์เงื่อนไขไว้เป็นข้อความ ว่ากรณีไหนคืนกรณีไหนไม่คืน และเก็บแชทนั้นไว้ จะได้ไม่ต้องเถียงกันทีหลัง
• ถ่ายรูปสภาพของตอนส่งมอบไว้หนึ่งชุด — ของใหญ่มีโอกาสบุบระหว่างขนสูง รูปชุดนี้คือหลักฐานว่าตอนออกจากบ้านสภาพเป็นอย่างไร

คำถามที่พบบ่อย

อ่านต่อ