ซื้อโซฟามือสอง ต้องเช็คอะไรบ้างก่อนตกลง

1. วัดสามตัวเลขก่อนทักผู้ขาย — ไม่ใช่วัดทีหลัง

โซฟาเป็นของที่ "ซื้อได้แต่เอาเข้าบ้านไม่ได้" บ่อยที่สุด ให้วัดสามชุดนี้ก่อนทักถามราคา

• ความกว้างสุทธิของทางเข้าทุกจุด — วัดตอนเปิดบานประตูสุดแล้ว ไม่ใช่วัดวงกบ บานประตูที่เปิดค้างอยู่กินความกว้างจริงไปหลายเซนติเมตร ถ้าถอดบานออกได้ให้วัดทั้งสองแบบไว้
• ทางที่ต้องเลี้ยว — จุดที่ติดไม่ใช่ความกว้างประตู แต่เป็นมุมเลี้ยวหน้าห้องหรือชานพักบันได โซฟาที่ยาวกว่าความกว้างของโถงทางเดินจะเลี้ยวมุมฉากไม่ได้ ให้วัดความกว้างโถงหน้าประตูด้วยเสมอ
• ลิฟต์ — วัดทั้งความกว้างประตูลิฟต์และ ความลึกกับความสูงในตัวลิฟต์ เพราะโซฟาที่เข้าประตูลิฟต์ได้อาจตั้งในลิฟต์ไม่ได้ คอนโดหลายที่มีลิฟต์ขนของแยกและต้องจองล่วงหน้า ถามนิติบุคคลก่อนนัดวัน

เคล็ดที่ใช้ได้จริง: โซฟาส่วนใหญ่ผ่านประตูได้ด้วยการ ตั้งตะแคง ตัวเลขที่ต้องผ่านจึงเป็น "ความลึกของโซฟา" (จากพนักพิงถึงขอบหน้า) ไม่ใช่ความสูง ให้ขอผู้ขายวัดความลึกให้แน่ชัดก่อนเสมอ

• ขอรูปโซฟาถ่ายจากด้านข้างเต็มตัวมาดูด้วย 1 รูป จะเห็นทั้งความลึกจริงและทรงพนักพิงว่าถอดได้ไหม
• ถามตรงๆ ว่า ขาโซฟาถอดได้ไหม และพนักพิงถอดแยกได้ไหม โซฟาที่ถอดขาได้ลดความสูงลงได้พอสมควรและช่วยตอนยกขึ้นบันได

2. โครงโซฟา — ตัวที่ตัดสินว่าจะอยู่ต่อได้อีกกี่ปี

ผ้าเปลี่ยนได้ ฟองน้ำเปลี่ยนได้ แต่โครงที่บิดหรือหักแล้วซ่อมให้กลับมาแน่นเหมือนเดิมยากและมักไม่คุ้ม ให้ทำสี่ข้อนี้ต่อหน้าผู้ขาย ถือเป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่เสียมารยาท

• นั่งจริงทุกที่นั่ง รวมที่นั่งริมสุดซึ่งคนมักไม่ลอง แล้วลองโยกตัวไปมา ถ้ามีเสียงลั่นหรือรู้สึกว่าโซฟาขยับตามคือข้อต่อเริ่มหลวม
• ยกโซฟาขึ้นมุมเดียว ประมาณคืบเดียวแล้วดูว่าอีกสามมุมยกตามขึ้นมาพร้อมกันไหม ถ้าโครงแน่นทั้งตัวจะยกตามเป็นชิ้นเดียว ถ้ามุมอื่นห้อยตามช้าหรือได้ยินเสียงเอี๊ยดคือโครงเริ่มบิด
• เปิดดูใต้ท้องโซฟา — ยกดูจริง อย่าดูแต่รูป ใต้ท้องคือที่ที่บอกความจริงมากที่สุด: สายรัดยางยืด (เส้นสายรัดขวางกัน) ต้องยังตึงและไม่ขาด สปริงต้องไม่หลุดจากคลิป ผ้าคลุมใต้ท้องที่ขาดจนห้อยแปลว่ามีคนเคยเข้าไปซ่อมหรือมีอะไรหลุดข้างใน
• ดูขาและจุดยึดขา — ขาโยกได้แปลว่าน็อตหลวมหรือรูน็อตในโครงถ่างแล้ว ขาเหล็กให้ดูจุดเชื่อม ขาไม้ให้ดูรอยแตกตามแนวเสี้ยน จุดยึดขาที่ฉีกคือจุดที่ซ่อมแล้วมักกลับมาหลวมอีก

ข้อควรรู้เรื่องราคา: โซฟามือสองที่โครงยังแน่นแต่ผ้าเก่า มักคุ้มกว่าโซฟาที่ผ้าดูใหม่แต่โครงหลวม เพราะหุ้มผ้าใหม่เป็นงานที่หาช่างทำได้ ส่วนโครงบิดคือซื้อของที่หมดอายุมาแล้ว

3. เบาะและฟองน้ำ — ทดสอบด้วยการนั่ง ไม่ใช่ด้วยการมอง

รูปถ่ายไม่บอกว่าฟองน้ำยังคืนตัวไหม ต้องลองเองทุกครั้ง

• กดเบาะลงลึกแล้วปล่อย ฟองน้ำที่ยังดีจะคืนตัวขึ้นมาเกือบหมดในไม่กี่วินาที ถ้าคืนช้าหรือทิ้งรอยมือค้างไว้คือฟองน้ำล้าแล้ว
• นั่งค้างสักครู่แล้วสังเกตว่ารู้สึกถึงโครงไม้หรือสปริงใต้ก้นไหม ถ้ารู้สึกได้แปลว่าฟองน้ำยุบจนบางแล้ว นั่งนานๆ จะปวด
• ดูว่าเบาะเป็นแบบถอดออกได้หรือเย็บติด เบาะที่ถอดออกได้มีข้อดีสองอย่าง: พลิกสลับด้านเพื่อเฉลี่ยการยุบได้ และเปลี่ยนฟองน้ำใหม่ง่ายกว่ามาก เบาะเย็บติดกับโครงถ้ายุบแล้วต้องรื้อทั้งตัว
• ถามว่าปลอกถอดซักได้ไหม ถ้าถอดได้ให้ลองรูดซิปดูจริงว่าซิปยังใช้ได้และปลอกไม่หดจนใส่กลับไม่ได้ (ปลอกที่เคยซักน้ำร้อนมักหดจนกลับเข้ารูปเดิมไม่ได้)
• นั่งแล้วเอียงไปข้างใดข้างหนึ่ง ถ้าโซฟายุบไม่เท่ากันซ้ายขวา แปลว่ามีที่นั่งฝั่งหนึ่งถูกใช้หนักกว่ามาก ให้เผื่อว่าฝั่งนั้นจะยุบต่อเร็วกว่า

ตัวเลขที่ควรถาม ไม่ใช่เดาเอง: ถามผู้ขายตรงๆ ว่าใช้มากี่ปีและมีคนนั่งประจำกี่คน คำตอบนี้บอกอายุการใช้งานที่เหลือได้ดีกว่าดูสภาพภายนอก

4. ผ้าหุ้มแต่ละแบบ ซื้อมือสองแล้วเจออะไร (รวมโซฟากำมะหยี่)

ผ้าหุ้มคนละชนิดมีอาการเสื่อมคนละแบบ รู้ล่วงหน้าว่าจะเจออะไรทำให้ต่อรองได้ตรงจุดและไม่ตกใจทีหลัง

• กำมะหยี่ (velvet) และผ้าขนสั้นคล้ายกำมะหยี่ — จุดที่ต้องเข้าใจก่อน: ผ้าชนิดนี้ ลูบไปทางหนึ่งกับลูบย้อนกลับจะเห็นเป็นคนละเฉดสี อาการนี้เป็นธรรมชาติของผ้า ไม่ใช่ตำหนิและไม่ใช่คราบ อย่าเพิ่งตกใจตอนเห็นรูป · สิ่งที่เป็นตำหนิจริงคือ รอยขนล้มถาวรตรงที่นั่งประจำ ซึ่งลูบกลับแล้วไม่ฟูขึ้นเหมือนบริเวณอื่น ให้ดูใต้แสงเฉียงจากหน้าต่างจะเห็นชัดที่สุด และให้ลองลูบด้วยมือตัวเองทุกที่นั่ง
• กำมะหยี่ยัง เก็บฝุ่นและขนสัตว์ได้เก่งกว่าผ้าเรียบ ถ้าบ้านมีสัตว์เลี้ยงหรือคนแพ้ฝุ่น ให้ถามว่าบ้านเดิมเลี้ยงสัตว์ไหมและดูตามร่องเบาะกับซอกพนักพิง ตรงนั้นคือที่ที่ขนไปกอง
• ผ้าฝ้าย/ผ้าลินินและผ้าทอทั่วไป — ดูที่ มุมและที่วางแขน ซึ่งสึกก่อนเสมอ อาการที่ควรเลี่ยงคือเนื้อผ้าบางจนเห็นเส้นด้ายห่างหรือเริ่มเป็นรู เพราะจะลามต่อ ส่วนคราบให้ดูตอนกลางวันแบบเปิดม่าน แสงไฟบ้านกลบคราบได้เยอะ
• หนังแท้ — เก่าแล้วจะเห็นรอยย่นและสีจางลงเป็นเรื่องปกติ อาการที่ต้องระวังคือ ผิวแตกเป็นร่องลึกจนเห็นชั้นในสีต่าง ตรงจุดนี้ซ่อมให้เนียนยาก ให้กดดูว่าหนังยังนุ่มหรือแข็งกระด้าง หนังที่แข็งแล้วจะแตกเพิ่มเร็ว
• หนังเทียม/PU — เป็นวัสดุที่เสื่อมตามเวลาแม้ไม่ได้ใช้ อาการคือ ผิวลอกออกเป็นแผ่นหรือขุย เริ่มจากที่วางแขนและขอบเบาะ ลองใช้เล็บสะกิดเบาๆ ที่มุมซ่อน ถ้าเผยอขึ้นมาแปลว่าเริ่มลอกแล้วและจะลามต่อ หุ้มใหม่เป็นทางเดียวที่แก้ได้
• ผ้าเคลือบกันน้ำ/กันเปื้อน — ให้ลองหยดน้ำเปล่านิดเดียวบนจุดที่ไม่เด่นแล้วดูว่ายังเป็นเม็ดกลิ้งอยู่ไหม ถ้าน้ำซึมทันทีแปลว่าสารเคลือบหมดฤทธิ์แล้ว (ขออนุญาตผู้ขายก่อนทดสอบ)

5. กลิ่นและแมลง — ข้อเดียวที่ควรยอมเสียดีลทิ้ง

โซฟาเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่มีฟองน้ำและซอกเยอะ ซึ่งเป็นทั้งที่เก็บกลิ่นและที่ซ่อนตัวของแมลง สองเรื่องนี้คือเรื่องที่ควรกล้าเดินออก

• ดมจริงตอนไปดูของ เอาจมูกเข้าใกล้เบาะและซอกพนักพิง กลิ่นอับ กลิ่นบุหรี่ และกลิ่นปัสสาวะสัตว์เลี้ยงจะซึมเข้าฟองน้ำ ไม่ใช่แค่ติดที่ผ้า ซักปลอกแล้วกลิ่นยังอยู่
• ระวังห้องที่ เพิ่งฉีดสเปรย์ปรับอากาศแรงๆ ก่อนเรามาถึง ถ้าได้กลิ่นน้ำหอมแรงผิดปกติ ให้ขอเปิดหน้าต่างสักพักแล้วค่อยดมใหม่
• ตัวเรือด (bed bug) ให้ ถอดเบาะออกแล้วส่องตะเข็บและร่องใต้เบาะด้วยไฟฉายมือถือ สิ่งที่มองหาคือจุดดำเล็กๆ เป็นกลุ่มตามตะเข็บ คราบสีน้ำตาลแดง และคราบขาวคล้ายเปลือกแห้ง ถ้าเจอให้เดินออกทันที ไม่ต้องต่อราคา — พาเข้าบ้านแล้วปัญหาจะไม่จบที่โซฟาตัวเดียว
• ดูตามซอกด้วยว่ามี เศษอาหารกองอยู่ ไหม ซอกที่ไม่เคยถูกทำความสะอาดเลยเป็นสัญญาณว่าของอาจอยู่ในสภาพที่รูปไม่ได้บอก
• ห้ามซื้อโซฟาที่ยังไม่เคยเห็นตัวจริง ถ้าผู้ขายไม่ให้ดูของก่อนโอน ให้ถือว่านั่นคือคำตอบแล้ว

6. ค่าขนส่งและค่าคนยก — บวกก่อนต่อราคา ไม่ใช่คิดทีหลัง

โซฟาเป็นของที่ค่าขนมักสูงเมื่อเทียบกับราคาของ และเป็นตัวที่ทำให้ดีลที่ดูคุ้มกลายเป็นไม่คุ้ม ให้ถามให้ครบก่อนตกลงราคา

• ราคาขนส่งของชิ้นใหญ่ขึ้นกับ ระยะทาง ขนาดรถที่ต้องใช้ จำนวนคนยก และมีลิฟต์หรือต้องแบกบันไดกี่ชั้น สี่ตัวนี้คือสิ่งที่ผู้ให้บริการถามเสมอ เตรียมคำตอบไว้ก่อนโทรถามจะได้ราคาที่ใช้จริง
• แบกบันไดคือตัวที่บวกเงินเยอะที่สุด ถ้าอยู่ชั้นสูงและไม่มีลิฟต์ขนของ ให้ถามราคาเรื่องนี้ก่อนเป็นอันดับแรก
• ถามว่าราคาที่แจ้ง รวมคนยกขึ้นห้องหรือแค่ส่งถึงหน้าตึก สองอย่างนี้ต่างกันมากและเป็นจุดที่เข้าใจไม่ตรงกันบ่อย
• ตกลงให้ชัดว่าใครจ่ายค่าขนส่ง ก่อนคุยเรื่องส่วนลด ธรรมเนียมที่พบบ่อยคือผู้ซื้อจัดการเองเพราะเป็นคนเลือกปลายทาง แต่ไม่มีกฎตายตัว — สิ่งที่ต้องมีคือความชัดเจนก่อนถึงวันขน
• ถามล่วงหน้าว่ามีใครช่วยยกที่ต้นทางไหม โซฟาสามที่นั่งไม่ใช่ของที่คนเดียวยกลงมาจากห้องได้ ถ้าไม่มีคนช่วยทั้งสองฝั่งต้องจ้างเพิ่ม
• เผื่อค่า ทำความสะอาดหลังได้ของ ไว้ในงบด้วย โดยเฉพาะโซฟาผ้าที่ตั้งใจจะซักหรือฉีดอบไอน้ำก่อนใช้

7. ตอนนัดรับและจังหวะจ่ายเงิน

โซฟาต่างจากของชิ้นเล็กตรงที่ "ตรวจแล้วค่อยจ่าย" ทำได้ยากกว่า เพราะกว่าจะได้เห็นของก็มักมีรถและคนยกรออยู่แล้ว ให้จัดลำดับใหม่

• แยกวันดูของกับวันขนออกจากกันถ้าทำได้ ไปดูและตรวจให้จบก่อน ตกลงราคาแล้วค่อยนัดวันขน จะได้ไม่ต้องตัดสินใจตอนที่มีคนรออยู่
• ถ้าแยกวันไม่ได้ ให้ ตรวจให้ครบก่อนสั่งให้คนยกเริ่มยก เพราะเมื่อของขึ้นรถแล้วอำนาจต่อรองจะหายไปเกือบหมด
• จ่ายเมื่อเห็นของและตรวจแล้วเท่านั้น ถ่ายรูปสภาพจริงตอนรับของไว้ด้วย โดยเฉพาะจุดตำหนิที่คุยกันไว้
• ระวังคำขอมัดจำ ผู้ขายของชิ้นใหญ่มักขอมัดจำเพราะเคยเจอคนนัดแล้วไม่มา เหตุผลนี้ฟังขึ้น แต่ถ้าจะให้ ให้เป็นจำนวนน้อยและคุยให้ชัดว่าถ้าของไม่ตรงกับที่บอกไว้จะคืนอย่างไร เก็บข้อความที่คุยกันไว้เสมอ
• นัดในที่ที่มีคนพลุกพล่านทำไม่ได้กับโซฟา เพราะต้องไปถึงบ้านผู้ขาย ให้บอกคนที่บ้านว่าไปไหนกับใคร และไปพร้อมกันสองคนถ้าเป็นไปได้ — ซึ่งจำเป็นอยู่แล้วเพราะต้องช่วยกันยก
• ย้ำอีกครั้ง: ปล่อยของไม่ได้ถือเงินให้และไม่มีระบบคืนเงิน ทุกอย่างจบที่การตกลงกันเองระหว่างสองฝ่าย ให้ถือว่าการตรวจของหน้างานคือหลักประกันเดียวที่มี

คำถามที่พบบ่อย

อ่านต่อ